• vouliakis.gr
    vouliakis.gr
  • vouliakis.gr
    vouliakis.gr
  • vouliakis.gr
    vouliakis.gr
  • vouliakis.gr
    vouliakis.gr
  • vouliakis.gr
    vouliakis.gr
  • vouliakis.gr
    vouliakis.gr
  • vouliakis.gr
    vouliakis.gr
  • vouliakis.gr
    vouliakis.gr
  • vouliakis.gr
    vouliakis.gr
  • vouliakis.gr
    vouliakis.gr
  • vouliakis.gr
    vouliakis.gr

William Tucker Anabasis 1 (γλυπτό)

Συνήθως ο ποιητής καθορίζει τα όρια του λόγου του, έτσι ώστε να διατηρεί μια όψη του εαυτού του ικανή να κρατήσει στρατηγικά τον ‘φυσιολογικό’ κόσμο σε απόσταση.
Μερικές φορές όμως, γνώρισμα των στίχων φαίνεται να είναι η αμείλικτη συναίσθηση της πραγματικότητας.

Ο Σολωμός είχε θέσει το αίτημα ότι το περιεχόμενο των προτάσεων της ποίησης πρέπει να έχει δυνατότητες στον αισθητό χώρο και χρόνο.

Ο Μάνος Χατζιδάκις, παράλληλα με τις σπουδές του στη μουσική (και τη φιλοσοφία), γαλουχείται από καλλιτέχνες και διανοούμενους της γενιάς του Μεσοπολέμου: Σεφέρης, Ελύτης, Γκάτσος, Σικελιανός, Τσαρούχης. Οι περισσότεροι κύκλοι τραγουδιών του Χατζιδάκι είναι σε στίχους Γκάτσου. Όμως η προσέγγιση διαφέρει... Δεν μπορούμε να μιλήσουμε για μελοποιημένη ποίηση.

Ο Γκάτσος γράφει στίχους για τραγούδια του Χατζιδάκι που αργότερα και οι δυο θα χαρακτηρίσουν «εμπορικά» και θα τα «αποκηρύξουν». Στο σύνολό τους σχεδόν, αυτά τα τραγούδια γράφτηκαν με σκοπό να ντύσουν μουσικά, κινηματογραφικές ταινίες ή θεατρικά έργα... Ο Χατζιδάκις μας έδωσε βέβαια τον «Μεγάλο Ερωτικό», κύκλο τραγουδιών βασισμένο σε ποιήματα αρχαίων και νέων ποιητών. Επίσης την ελληνική εκδοχή του Reflections (Αντικατοπτρισμοί) πάλι «με την φόρτιση των ελληνικών στίχων του Γκάτσου».

Ο Γιάννης Ρίτσος, βάρδος και μέτοχος λαϊκών αγώνων, αποδέχθηκε απόψεις που καθόρισαν ένα μέρος των προσεγγίσεών του σε καίρια προβλήματα της ανθρώπινης μοίρας, της κοινωνίας, της ιστορίας και της ίδιας της τέχνης . Ο ίδιος, επιβεβαιώνει τον υπερβατικό λόγο της ποίησης και χαρακτηρίζει τον εαυτό του «διχασμένο» και «διπλό». Στο έργο του, το ανθρώπινο σώμα περικλείνει το σύμπαν. Το σύμπαν μεταμορφώνεται σε παλλόμενη σάρκα. Είναι ερωτικός, αγγίζει σώματα και αγάλματα.
Είναι ασκητής που «απωθεί» και «θεώνεται». Είναι βαθιά υπαρξιακός, αγωνιά συζητώντας ψιθυριστά με το χρόνο και το θάνατο.

Ο «Επιτάφιος» του Γιάννη Ρίτσου, που ο Θεοδωράκης μελοποίησε το 1958, σηματοδοτεί την αρχή της μεγάλης στροφής του ελληνικού τραγουδιού προς τα παραδοσιακά - λαϊκά ιδιώματα και τη λόγια ποίηση. Ο Μίκης Θεοδωράκης έβγαλε από το στενό τους κύκλο τους μεγάλους μας ποιητές, «το σπουδαιότερο εξαγώγιμο προϊόν της Ελλάδας», αν σκεφτούμε την αναγνώριση, τα διεθνή βραβεία που η ποίησή μας έχει δρέψει, τα Νόμπελ και τις υποψηφιότητες.
Ο Σεφέρης, ο Ελύτης, ο Ρίτσος μπήκαν στο στόμα του λαού μέσα από τα τραγούδια του.

Αναζήτηση

Απλά Θεωρία

Επιστροφή στην κορυφή